تور ترکیه

اختلاف ساعت استانبول تا تهران : -1.30
فاصله هوایی استانبول تا تهران : 3.00

استانبول 2 فرودگاه بین‌المللی دارد بزرگ‌ترین فرودگاه، فرودگاه بین‌المللی آتاترک در یسیلکوی، ۲۴ کیلومتری مرکز شهر استانبول می‌باشد که از طرف و قسمت اروپایی استفاده می‌شود اما در حال حاضر درون شهر استانبول است، فرودگاه جدید، فرودگاه سابیها جوکین در ۲۰ کیلومتری شرقی از طرف آسیایی و ۴۵ کیلومتری شرقی اروپایی مرکز شهر استانبول قرار گرفته است.
حمل و نقل عمومی در استانبول مبتنی بر تاکسی اختصاصی، تاکسیهای ون اشتراکی، مینی بوس، اتوبوس، تراموا، قطار سبک شهری، قطار کابلی و انواع قایق و کشتی های مسافربری می باشد.
تاکسیهای استانبول تماما به رنگ زرد بوده و محاسبه نرخ کرایه با استفاده از تاکسی متر انجام می گیرد. با این وجود کرایه تاکسی در استانبول نسبتا گران می باشد. نرخ اولیه تاکسی متر در بدو ورود به وسیله در حدود 2 دلار می باشد و پس از طی یک مسیر 10 کیلومتری در حدود 20 الی 30 دلار با توجه به وضعیت ترافیک می بایست پرداخت نمود. این تاکسیها فقط به صورت اختصاصی اقدام به سوار نمودن مسافر می نمایند.
تاکسیهای دیگر تاکسیهای ون هستند که در شهر استانبول به نام "دل موش" نامیده میشوند آنها نیز زرد رنگ بوده و ظرفیت 10 سرنشین را دارا بوده و به صورت اشتراکی مورد استفاده مسافران قرار می گیرند. این تاکسیها در خطوط مشخصی حرکت می نمایند و کرایه آنها ثابت بوده و برای هر نفر در 1.5 لیر جدید (در حدود 1 دلار) می باشد. این خودروها در طی مسیر خود دارای ایستگاه نمی باشند و بنابه در خواست مسافر توقف می نمایند.
مینی بوسهای فعال در شهر استانبول دارای ظرفیتی در حدود 15 نفر میباشند و در مسیرهای مشخصی حرکت می نمایند. این خودروها نیز مانند ونها در طی مسیر دارای ایستگاه مشخصی نمی باشند و بنا به درخواست مسافران جهت سوار و یا پیاده شدن توقف می نمایند. کرایه مینی بوسها نیز برابر با 1 دلار (1.5 لیر جدید) است.
اتوبوسهای شهر استانبول سرویس نسبتا منظمی را در سطح این شهر به مسافران عرضه می نمایند. برخی از اتوبوسهای استانبول متعلق به بخش دولتی و برخی دیگر متعلق به بخش خصوصی می باشند اما کرایه همه اتوبوسها یکسان و برابر با 1 دلار (1.5 لیر) است. مسافران جهت پرداخت کرایه یا از بلیطهای الکترونیکی استفاده می نمایند و یا کرایه را به راننده و یا کمک وی به صورت نقدی پرداخت می کنند. در صورت پرداخت کرایه به صورت نقدی به راننده مسافران یک کارت الکترونیکی توسط راننده در اختیار مسافر قرار می گیرد تا آن را در محل مربوطه قرار داده و هزینه بلیط کسر گردد.

استانبول در ابتدا با نام بیزانتیوم شناخته می‌شد در سال ۱۹۶ میلادی سپتیموس سوِروس امپراطور روم با حمله به بیزانتیوم آن را اشغال کرد و رومیان زیادی به استانبول مهاجرت کردند. تلاش امپراطور برای نامیدن این شهر به نام فرزندش آگوستا آنتونینا موفق نبود و مردم تا زمان تغییر نام شهر به شهر کنستانتین (قسطنطنیه) ، نام رم جدید (Nova Roma) را برای آن بکار می‌بردند. از سال ۱۹۳۰ رسما استانبول نامیده شد.نام استانبول که تا قبل از فتح آن به دست ترکان به رواج داشت، برگرفته از نام ایستیم پولی که در زبان یونانی به معنی شهر یا مرکز شهر می‌باشد، است. در سال ۱۷۷۰ میلادی سلطان مصطفی سوم با ضرب سکه‌هایی که روی آن نام استانبول نقش بسته بود ، به این نام رسمیت بخشید و جایگزین قسطنطنیه شد. در دوره جمهوریت و از روز ۲۸ مارس سال ۱۹۳۰ اداره پست ترکیه از تمامی کشورهای جهان خواست تا از نام استانبول در مکاتبات خود استفاده نمایند.

استانبول همیشه مرکز زندگی اقتصادی کشور بوده‌است که این به خاطر موقعیت اتصالی بین‌المللی راه‌های مرزی زمینی و دریایی می‌باشد. آن تقریباً ۲۰ درصد از کار صنعتی ترکیه و ۳۸ درصد از فضای کاری صنعتی ترکیه را شامل می‌شود. بعلاوه ۵۵ درصد از تولیدات شهر ترکیه از تجارت و دادوستد و ۴۵ درصد از دادوستد کشور از عمده فروشی و ۲/۲۱ درصد تولیدات ترکیه از فرآورده‌های انبوه ملی بدست می‌آید. ۴۰ درصد از مالیات‌های جمع آوری شده در ترکیه و ۵/۲۷ درصد از محصولات ملی ترکیه‌است. تا سال ۱۹۸۰، تولید ناخالص ملی استانبول بطور میانگین در یک سال ۵ درصد رشد داشته‌است.
امروزه استانبول مرکز صنعتی ترکیه است. بسیاری از نقشه ها و طرح های تولیدی اصلی در شهر متمرکز شده است. استانبول و ایالات اطراف آن کتان، میوه، روغن زیتون، ابریشم و تنباکو تولید می‌کنند. فرآورده‌های غذایی، تولید منسوجات، محصولات روغنی، مواد لاستیکی و فلزی، چرم، مواد شیمیایی، الکترونیکی، شیشه ای، ماشینی، کاغذ و محصولات کاغذی از تولیدات صنعتی مهم شهر می‌باشند.
چشم انداز اصلی دیگر از اقتصاد استانبول گردشگری و جهانگردی است. هزاران هتل و صنعت‌های دیگر مرتبط با جهانگردی در استانبول وجود دارد که به گردشگران و بازدیدکنندگان به طور حرفه‌ای خدمت می‌کنند.

نواحی استانبول به ۳ قسمت اصلی تقسیم می‌شود:
1- شبه جزیره تاریخی استانبول قدیمی بخش‌ها و نواحی امین اونو و فاتح را در بر می‌گیرد. این مناطق در سواحل شمالی شاخ طلایی یا خلیج واقع شده‌اند که مرکز قدیمی شهر را از قسمت‌های شمالی و جوانتر سمت اروپایی جدا و متمرکز می‌کند. شبه جزیره تاریخی با دیواره‌های قسطنطنیه در غرب به انتها می‌رسد. شبه جزیره توسط دریای مرمره در جنوب و بسفر در شرق احاطه شده‌است.
2- شمال شاخ طلایی، مناطق تاریخی بَی اوغلو و بشیکتاش هستند که محل اسکان آخرین سلطان بوده و زنجیره‌ای از روستاهای سابق مانند اورتاکوی و ببک در میان سواحل بسفر ادامه می‌یابد. در بخش‌های اروپایی و آسیایی بسفر، استانبولی‌های ثروتمند عمارت‌های بزرگ چوبی زیبایی را ساخته‌اند که این عمارت و ساختمان‌ها یالی نامیده می‌شوند که به عنوان اقامتگاه تابستانی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
3- کوی‌های اوسکودر و کادیکوی که در سمت آسیایی استانبول قرار گرفته‌اند ،در واقع شهرهای مستقلی هستند و امروزه مناطق تجاری و مسکونی مدرنی در آنها ایجاد شده و حدودیک سوم از جمعیت استانبول در خود جای داده‌است.

افزایش رشد اداره و ساختمان‌های مسکونی بطور غالب در مناطق شمالی سمت اروپایی استانبول متمرکز گشته‌است و بخصوص در زمینه تجارت و مراکز خرید ماسلاک ,لونت و اتیلَر که بین پل بسفر و پل سلطان احمد فاتح قرار گرفته‌اند، اشتهار خاصی دارند.

رشد اقماری استانبول در طول نیمه دوم قرن بیستم بوقوع پیوست، در این سالها بخش مهمی از شهر تحت تاثیر ساخت و سازهای غیرقانونی گسترش یافت اما در سالهای اخیر این مناطق تخریب و توسط ساختمان سازی‌های انبوه ماننددنیای من, دادگاه علیا و پروژه‌های مشابه که توسط شرکت‌های دولتی هدایت می‌شوند،جایگزین شدند.